Wody.

 Gdzieś w słów rzece, fali myśli, wirze ruchów,
jestem ja - mała, smutna kropelka.

A dokoła jest susza, cieplej z każdą minutą.

Wszystko wokół paruje i przemienia się w mgiełkę.
To zły czas by się żegnać.
To nie pora umierać. 

Deszczem srebrnym mnie napój.
Deszczem srebrnym uratuj. 
I nie pozwól mi wyschnąć zbyt wcześnie.

Ja wiem, że kiedyś jeszcze,
będę rwącym potokiem.
Gdy już lepszy nastanie czas.